Do broni konwencjonalnej kwalifikujemy białą i palną. To zwykle wykorzystywane narzędzia walki, też we współczesnych wojskach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego rodzaju przedmioty, jakie nie żądają załadowania pocisków. Za przykład ma prawo posłużyć schematyczny miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Zwykle wymaga bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten rodzaj broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega szafki bhp lub ewentualnie sejfy meblowe. Szermierka stanowi już poniekąd dyscyplinę sportową, niż znaczną metodę ataku i walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, archaiczne maczugi. Zaliczamy je do narzędzi obuchowych. W średniowieczu chętnie użytkowano z broni siecznej, czyli mieczy i szabli. Złączeniem zamienionych grup jest topór, wykazujący cechy pośrednie. Noże, sztylety oraz floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce odnajdzie się w szafy na akta. Atrakcyjnym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym skutkiem rozcinania, jest halabarda czy też pałasz. Stanowią połączenie jednego czy też kilku ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.