Do broni konwencjonalnej kwalifikujemy białą oraz palną. To najczęściej wykorzystywane narzędzia walki, także we współczesnych armiach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego rodzaju przedmioty, jakie nie wymagają załadowania pocisków. Za przykład może posłużyć sztampowy miecz, włócznia czy topór. Ich przeznaczeniem jest indywidualna walka. Najczęściej potrzebuje bliskiego kontaktu z przeciwnikiem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega sejfy ognioodporne lub też sejfy depozytowe. Szermierka stanowi już raczej dyscyplinę sportową, niż istotną metodę ataku i walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, prymitywne maczugi. Zaliczamy je do narzędzi obuchowych. W średniowieczu entuzjastycznie korzystano z broni siecznej, czyli mieczy oraz szabli. Połączeniem zamienionych grup jest topór, wykazujący cechy pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla której miejsce odnajdzie się w szafki bhp. Atrakcyjnym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym następstwem rozcinania, jest halabarda czy też pałasz. Stanowią połączenie jednego bądź też paru ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.