Do broni konwencjonalnej kwalifikujemy białą oraz palną. To zwykle wykorzystywane narzędzia walki, również we współczesnych wojskach. Do broni białej kwalifikujemy wszelkiego typu przedmioty, które nie żądają załadowania pocisków. Za przykład ma prawo posłużyć sztampowy miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Zwykle żąda bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, jaka oblega szafki metalowe bądź też sejfy depozytowe. Szermierka stanowi już właściwie dyscyplinę sportową, aniżeli znaczną metodę ataku i walki. Podział broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, prymitywne maczugi. Zaliczamy je do narzędzi obuchowych. W średniowieczu ochoczo wykorzystywano z broni siecznej, inaczej mieczy oraz szabli. Złączeniem wymienionych grup jest topór, wykazujący cechy pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich wspólna klasyfikacja do broni kłutej, dla której miejsce znajdzie się w szafki do szatni. Ciekawym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym skutkiem rozcinania, jest halabarda czy też pałasz. Stanowią połączenie jednego lub też kilku ostrzy, przytwierdzonych do drewnianego kija.