Do broni konwencjonalnej zaliczamy białą i palną. To przeważnie użytkowane narzędzia walki, również we współczesnych armiach. Do broni białej kwalifikujemy wszelkiego rodzaju przedmioty, które nie wymagają załadowania pocisków. Za przykład ma prawo posłużyć sztampowy miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Zwykle żąda bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten rodzaj broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, jaka oblega szafa kartotekowa bądź też sejfy domowe. Szermierka stanowi już poniekąd dyscyplinę sportową, niż poważną metodę ataku i walki. Podział broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, prymitywne maczugi. Zaliczamy je do przyrządów obuchowych. W średniowieczu z zapałem użytkowano z broni siecznej, inaczej mieczy oraz szabli. Złączeniem zamienionych grup jest topór, wykazujący cechy pośrednie. Noże, sztylety oraz floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla której miejsce odnajdzie się w szafa kartotekowa. Atrakcyjnym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym efektem rozcinania, jest halabarda czy też pałasz. Stanowią połączenie jednego bądź paru ostrzy, przytwierdzonych do drewnianego kija.