Do broni konwencjonalnej zaliczamy białą i palną. To zazwyczaj użytkowane narzędzia walki, również we współczesnych wojskach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego typu przedmioty, jakie nie wymagają załadowania pocisków. Za przykład może posłużyć szablonowy miecz, włócznia czy topór. Ich przeznaczeniem jest indywidualna walka. Najczęściej żąda bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten rodzaj broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, jaka oblega sejf biurowy bądź sejfy meblowe. Szermierka stanowi już poniekąd dyscyplinę sportową, niż istotną metodę ataku i walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, archaiczne maczugi. Zaliczamy je do narzędzi obuchowych. W średniowieczu chętnie wykorzystywano z broni siecznej, innymi słowy mieczy i szabli. Złączeniem zamienionych grup jest topór, wykazujący cechy pośrednie. Noże, sztylety oraz floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla której miejsce odnajdzie się w sejfy ognioodporne. Interesującym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym rezultatem rozcinania, jest halabarda bądź pałasz. Stanowią połączenie jednego bądź kilku ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.